550 problemen of 550 kansen?

Als we het in Nederland over asielzoekers hebben, dan praten we bijna altijd vanuit "het probleem". Zelfs de voorstanders van gastvrij opvangen praten vaak op die manier: Asielzoekers hebben woonplekken nodig, dus is er een spreidingswet nodig en moeten we extra bouwen. Asielzoekers kennen de cultuur en taal niet, dus moeten we zorgen dat ze kunnen integreren vanaf dag één. Asielzoekers hebben vaak traumatische ervaringen gehad en moeten dus snel hulp bij psychische problemen krijgen.

Even voor de duidelijkheid: ik ben het met al die voorstellen eens. Maar ze gaan wel allemaal uit van een probleem dat opgelost moet worden. Ik wil mijn ogen niet sluiten voor de problemen die er zijn. Maar ik wil iedereen ook uitdagen om asielzoekers juist als een kans te zien.

Dat klinkt misschien nog wat vaag. Maar dat is het zeker niet. Afgelopen week was ik als raadslid op bezoek bij de "meedoen-balie" van het asielzoekerscentrum (azc) in Schalkhaar. Al negen jaar wordt hier op woensdag een inloop georganiseerd. Deze is bedoeld voor alle bewoners van het azc die graag willen "meedoen" met de maatschappij in Deventer. Fantastisch idee natuurlijk. Niemand wordt beter van stil op zijn kamer zitten. (Vrijwilligers)werk zorgt voor contacten, het oefenen van Nederlands en de kans om jezelf nuttig te maken. Meer dan de helft van de 550 bewoners van het azc heeft dit jaar op deze manier al deelgenomen aan een activiteit. Dat laat veel motivatie en enthousiasme zien om bij te dragen aan Deventer. De mensen die ik die dag heb leren kennen maken het makkelijk om "kansen" te zien in plaats van problemen. Een paar voorbeelden...

Meerdere bewoners die ik sprak, hebben via de meedoen-balie ouderen geholpen. Deze ouderen wonen in het verzorgingstehuis Park Braband in Schalkhaar. We weten allemaal dat Nederland vergrijst. We hebben steeds minder jonge handen om te zorgen voor de steeds grotere groep senioren. (Door drie kinderen te krijgen vind ik dat ik zelf al aardig mijn best heb gedaan om dit probleem op te lossen. Maar helaas doet de rest van Nederland nog niet echt mee). Een asielzoeker is een kans om de gevolgen van de vergrijzing te verzachten.

Ik sprak ook enkele bewoners die zich als vrijwilliger hadden ingezet bij de IJsselloop, Deventer op Stelten, de voedselbank en het Leger des Heils. Bijna alle verenigingen die ik spreek zeggen dat het lastig blijft om voldoende vrijwilligers te vinden. Asielzoekers zijn juist vaak heel geïnteresseerd in vrijwilligerswerk. Want voor nieuwkomers is vrijwilligerswerk een mooie kans om de mensen, taal en cultuur beter te leren kennen. Een asielzoeker is een kans om verenigingen sterk te houden.

Als laatste kwam ik bij het azc mensen tegen die zich hebben ingezet voor tuinonderhoud en het maken en repareren van kleding. Nederland staat te springen om mensen die goed zijn met hun handen. We hebben steeds een tekort aan tegelzetters, lassers en timmermannen. Een asielzoeker is een kans om letterlijk te kunnen blijven bouwen aan Nederland en stilstand te voorkomen.

Terug naar Schalkhaar. Een azc met 550 bewoners. Zijn dat nou 550 problemen of 550 kansen? Beide antwoorden zijn waar. Dus laten we er ook van twee kanten naar kijken.